2 lipca 20 r. mija 89 lat od kiedy straż w Niepokalanowie została formalnie włączona w struktury Ochotniczych Straży Pożarnych.
Już tyle lat zakonnicy z Niepokalanowa wyjeżdżają do różnych zdarzeń aby ratować życie i mienie ludzkie. Pierwsze lata działalności to głównie gaszenie pożarów w samym Niepokalanowie oraz udział w gaszeniu pożarów które często obejmowały duże obszary zabudowań wiekskich, domy, stodoły, pola uprawne, stogi... Bracia brali także udział w kontrolach przeciwpożarowych oraz zabezpieczeniach elektrycznych. Przełomem w działalności było pozyskanie pompy, początkowo ręcznej, następnie motopompy spalinowej. Najtrudniejszym zadaniem było zawsze znalezienie zbiornika wodnego i pociągnięcie z niego linii wodnej. Zdarzało się że trzeba było czekać na kolejną jednostkę aby starczyło węży do poprowadzenia skutecznej linii. Bracia też szybko opanowali technikę gaszenia używając drabin Szczerbowskiego, bosaków oraz innych sprzętów. Dużo czasu spędzali na ćwiczeniach ciągle się doskonaląc. Jeden z kursów był przeprowadzony nawet w Niepokalanowie, a bracia uczestniczący w nim zrobili to w ramach własnego urlopu. Dość wcześnie pojawił się także Brat - medyk który jeździł z torbą - apteczką i opatrywał ludzi którzy doznali jakiś zranień, czy oparzeń. Strażacy ćwiczyli także sposób samoratowania z dużych wysokości (jak na tamte czasy) oraz ratowania ludzi poprzez opuszczanie ich na linie, jeden z Braci był zawsze opasany taką liną splecioną w warkocz. Powstała też jednostka przeciwchemiczna, tzw. obrona przeciwiperytowa z odpowiednimi kombinezonami chroniącymu przed atakiem chemicznym. Strażacy brali także udział we wszelkich akcjach typu "pospolite ruszenie", jak choćby praca przy budowie wałów przeciwpowodziowych czy budowanie okopów w Sochaczewie nad Bzurą podczas wojny. Czytając zapiski kroniki strażackiej jesteśmy dumni z pracy Braci którzy zapoczątkowali etos pracy Brata Strażaka. Chwała im za to.
